kaspar könig

“Waiting in the wings” is een poging om een onophoudende en levendige tentoonstelling
te maken die de horizon verlegt voor zowel bezoekers als ook voor de deelnemende kun-
stenaars. In de ruimte van de Artspace Rondeel zijn de juiste omstandigheden voor han-
den. Sterker nog, de hal lijkt wel gemaakt voor performative doeleinden, zoals
uiteenlopend van sing&songwriter tot Circus-sight-show.

<> is een begaanbare en bespeelbare installatie, bestaande uit de
requisieten, de decor-elementen en de Performers. De bezoekers bewegen zich door een
levend labyrint waarin beelden met verhalen lokken, indien een schilderij tot coulisse
dient en Performers zelf schilderijen worden. Gaande weg zien we op de hoofdbühne een
samenkomst van het verhaal van iedere performer. Andere performances en documen-
taties van de makers behoren net zo goed tot een deel van dit performance park.
De werkwijze van de kunstenaars wordt zo meer in het perspektief zichbaar.
Want “Waiting in the wings” betekent figuurlijk wachten op je optreden. In dit perfor-
mancepark wordt de toestand gespiegelt met het optreden zelf, helemaal niet performen
en alle vormen tussen bühne, kleedkamer en tribune in. Zo kan het publiek van achteren
verrast worden indien het zelf opeens zijn rol moet spelen. Door het om aandacht vragen
en de aandacht verliezen van de performers, wordt het wachten op je optreden over-
brugd.
Het “waiting in de wings – performancepark” is geinspireerd op het stuk <>
van Christoph Schlingensief. Zoals in Kaprow city groeien de verschillende gedeeltes van
het stuk tot een los en toch samenhangende begaanbare konstruktie die door poetisch
gecomponeerde scenes als ook door konfrontatieve improvisaties wordt samenge-
houden. De verschillende speellocaties lijken elkaar te beconcureren, ruimtelijk en inter-
mensenlijk, waardoor je moet kiezen in het verdelen van je aandacht en kies je voor je
eigen versie ervan.
Niemand beleefd meer hetzelfde in dit theaterstuk- een van de kernzinnen van
<>
De kijker mag en kan zelf de regie over zijn beelden voeren. Een duidelijke grens tussen
chaos en diversiteit is er niet meer. alle deelnemers kunnen met hun eigen voorstelling
de gehele installatie beinvloeden, soms ten gunste van hun eigen standpunt soms ten
gunste van de hoofdbu?hne, en het grotere geheel. Zoals de hoofdbu?hne zelf ook soms
een misleidend en vermeend hoogtepunt biedt en waardoor andere performer ingrepen
moeten doen. In Performancepark <> wacht niemand meer op zijn
optreden, er wordt constant ingezet.

Zoals in “deep trash on the spot” worden ook nu weer hoofdzakelijk materialen die reeds
voor de afvalberg bestemd zijn, nog een keer gebruikt ter opbouw en ter inspiratie. De
meegebrachte objecten en performanceideëen worden in de hal geplaatst om gedurende
2 weken tot het theatrale performancepark samengebouwd te worden. Op de hoofd-
bu?hne kunnen performances worden voorbereid en geoefent. De hal is vanaf 1 septem-
ber voor de kunstenaars geopend. Gedurende die periode wordt de choreografie voor het
hoofdprogramma met de deelnemers gemaakt. Het hoofdprogramma is los gekoppelt
van de openingstijd van de installatie. De grens tussen installatie en programma is
vloeiend. De installatie is dan ook de gehele tijd te bezichtigen en tussen 21.00u en
23.00u vindt er de “hoofd-”performance plaats.